Gönül Dağlarıma

Gönül Dağlarıma

Yine gece, yıldızlar sönmüş, karanlık sokaklar,

Gün dönmüş, rüzgârdan savruluyor yapraklar.

Sağanak sağanak, gözyaşı dökerken bulutlar,

Bir pınar gibi damlasan, aksan gönül bağlarıma.

Sensizliğin deminde üşür, beklerken sabırlar,

İsmini fısıldıyor gece, yorgun düştü duvarlar.

Hasretin ateşiyle, yanıp kavrulurken sabahlar,

Güneş gibi parlasan, baksan gönül dağlarıma.

İnsanlarla taşsa da, kimsesiz kaldı bütün yollar.

Bir gün, bir gün daha derken, bak geçiyor yıllar.

O kahve bakışın ile, ihyâ olurken virâne diyârlar,

Bir serçe gibi otursan, konsan gönül dallarıma..

Hattat-ı Hayâl