Gönül

Kime dost dediysem sırtımdan vurdu,
Boşuna beklemiş, yorulmuş gönül.
Yalan dünya bana bir tuzak kurdu,
Umutlar içinde kavrulmuş gönül.

Akraba dediler akrepten beter,
Bir tatlı sözü yok, cefası yeter.
Ocağımda her gün koca bir dert biter,
Savrulmuş rüzgârda, savrulmuş gönül.

Kaderin çarkında ezildim durdum,
Yaralı sineme hep kilit vurdum.
Kuldan bir hayır yok, anladım gördüm,
Yalnızca Mevla’ya doğrulmuş gönül.

Derdimi gizledim, sustum ağladım,
Gözümün yaşını içe çağladım.
Her bağımı kesip Hakk’a bağladım,
Çile tezgâhında yoğrulmuş gönül.