Gölgesi Uzun Bir Yol

Yalın ayak yürür, taşlar ağır, yol yaban,

Gölgesi uzun, sabrı ince, yokuş zaman.

Her adım bir sükût, her sükût bir imtihan,

Gönül yorulur da yürek bilmez usan.

Bir tuzak düşer bazen gecenin koynuna,

Bir umut kayar sessiz, çığlığın boynuna.

Karanlık dillenir, fısıltılar çoğalır,

İnce bir korku gelip tenine dolanır.

Ama sen yürürsün, rüzgâra direnerek,

Bir dua gibi sessiz, bir yara gibi gerçek.

Dizlerinde sızı, gözlerinde ışıltı,

Bir sabır hikâyesi yazılır adımla kıyı kıyı.

Her düşüşte bir söz, her kalkışta bir sır,

Pes etmeyen kalpte büyür hakikat bir bir.

Yol seni ezerken sen yolu eğip geçersin,

Acıya şekil verip kendini yeniden inşa edersin.

Zira kimse bilmez, nasıl çatlarmış içten,

Bir gül nasıl doğarmış taşın kalbinden.

Sen bilirsin, çünkü sen yürüyensin hâlâ,

Yaraya rağmen değil, yara ile doğan sabahla.