Gölgedeki

Kokun çekilmiyor içimden,
Sanki yıllar değil de rüzgâr geçmiş üzerinden.
Bir sokak dönüyor her akşam aynı yere;
Ben yine seni soluyorum, sen olmadan.

Attığım her adım
Bir hatıranın kapısını aralıyor.
Eski bir bank, susmuş bir durak,
Camına akşam çöken bir şehir...
Hepsi adını fısıldıyor bana.

Belki sen çoktan başka baharlara karıştın.
Ben ise hâlâ aynı sonbaharın içinde,
Burnumda tüten o tanıdık kokuya tutunarak yaşıyorum.
Bazı insanlar gider,
Ardında bıraktığı bir nefes,
Bütün ömrün en uzun hatırası olur.