Gittin...

Bir kış bahçesinden son gül nasıl solarsa  

Öyle usulca gittin ömrümden  

Perdeleri yıllarca açılmamış bir evin soğukluğu gibi  

Rutubet tutmuş duvarlarda gezinen eski bir şarkı gibi  

İçimde paslandı sesin  

Ben, çatlaktan su sızdıran bir testi gibi  

Yavaş yavaş tükettim kendimi  

Gittin.  

Göçen bir kırlangıç nasıl unutur döneceği göğü  

Öyle unuttum senli sabahları  

Şimdi içimde kırık bir saat işliyor  

Akrebi sende kalmış  

Yelkovanı bende  

Ve zaman, ikimize de küs artık  

Sokağa çıkıyorum bazen  

Yüzümde terk edilmiş istasyonların rüzgârı  

Ceplerimde yarım kalmış mevsimler  

Bir yağmur başlıyor sonra  

Sanki gökyüzü benim yerime ağlamayı öğrenmiş  

Ben her damlada  

Biraz daha topluyorum kendimi  

Çünkü bazı aşklar  

İnsanın içinde bir mezar taşı değil,  

Kökü toprakta kalmış  

Devrilmiş bir ağaçtır.

Emine ✍🏼