Gittiğinden Beri Kalbimin Çiçekleri Üşüdü

Gittiğinden Beri Kalbimin Çiçekleri Üşüdü

Gittiğinden beri

kalbimde kırık bir mendil taşıyorum,

her adımda biraz seni siliyor,

biraz da seni geri çağırıyorum belki.

Odada bıraktığın gölge

sanki hâlâ çay demliyor benim için

o gölgenin yüzünü unutmamak için

camın buğusuna küçük kalpler çiziyorum.

Silinince yine çiziyorum,

belki aynı acıya dokunmak

insana tuhaf bir cesaret veriyordur.

Gittiğinden beri

kelimeler içimde usulca dolaşıyor;

suskunluğu bir örtü gibi

gecelerime çekiyorum.

Ama iyi gelmiyor,

gidişin üşütüyor dünyamı.

Sana hâlâ kırılgan bir su bardağı gibi bakıyorum:

en ufak hatıranda doluyor içim,

en ufak yokluğunda çatlıyor.

Aşk sanırım böyle bir şey

bir yanın çocuk kalıyor,

bir yanın büyümeyi reddediyor inatla.

Gittiğinden beri

kapı eşiğinde duran ayakkabılar bile

adımı unutur oldu.

Ben ise senin adını

günlere bölüyor,

gecelerin içine saklıyorum.

Biliyorsun,

benim kalbim kırılınca bile

çiçek açmayı bırakmaz.

Ama bu kez,

çiçeklerim bile üşüyor sensiz.

Selda Öztürk