GARİPÇE

GARİPÇE

Gözlerime değdi diye gözlerin garipliğe aday oldum.

Ve ilk kez gözlerinde vuruldum.

Bir şiiri yarım bıraktıracak kadar

güzel oluşunu gördüm gözlerinde.

Ve ben yalnız seni sevdim garip bir şekilde.

Sonra garip tezatlara şahit oldum, garip belâlara…

Geceler şahit kılındı garip hallerime.

Garip sözler dolandı dilime.

Gariplik hırkasını giymek gibi bir şeydi seni sevmek

ve öylece kalakalmaktı.

Beş duyguya isyandı belki de

Altı yönü tanımamaktı.

Bir saman çöpü olmaktı.

Garip bir isyanın çıkış noktasıydı.

Baştan aşağı garipti, garipçeydi.

Muhayyilende hep garipliklerin canlanmasıydı.

Adamın adının garip olmasıydı.

Garip bir bahar mevsiminde

goncagüllerin solmasıydı.

Her şeyin bir başka olmasıydı.

Belki ölüm kadar garipti,

Yeniden doğmaktı garip bir şekilde.

Garip bir cesaretti.

Derelerin dumanlı dağlara meydan okuması,

sükutun heybete tenezzülü kadar garipti seni sevmek.

Çöllerin suya açlığıydı.

Sonbaharda gazellerin yele teslimiyetiydi.

Garip bir teslim oluştu.

İçinden yalnız gariplerin geçtiği,

esaretten kurtuluş kapısıydı.

Ve garip bir inattı,

yok olup gitmeye güçlü olan her şeye karşı.

İnanmanın üstünlüğüydü.

Yalanların doğruya hasretiydi belki de.

Ve -muhakkak- gerçeğin ta kendisiydi.

Garip bir hakikatti.

Seni sevmek işte öyle garip bir şeydi

ve tepeden tırnağa garipçeydi.