Evvela Gül

Bak gidiyorum bu diyardan bu ilden,

Zaman nasıl geçti gitti bilemezsin.

Ardımdan bir kuru gül koydum bu tenden.

Dikeni neleri derdi bilemezsin.

Verdiğin tutam saçının himmetini,

Göğsündeki âşk ataşı ziynetini,

Secde ettiğim gözünün kıymetini,

Can teni terk eylemeden bilemezsin.

Burada canımı koydum gidiyorum.

Yüzün aldım gayrısını siliyorum.

Ya Rab ne acıdır burdan gidiyorum,

Kalan benin özlemini bilemezsin.

En büyük hayalimi gözümle gördüm.

Elini tuttuğum an kendimi gömdüm.

Yanlış çıktığım yoldan seninle döndüm.

Açan gülün bahçesini bilemezsin.

Şah-ı Kebir kendine geri dönmüştür.

Bizi kaynatırken benliği sönmüştür 

Sönen benliği ince ince ölmüştür.

Âşk ile çağlayan beni bilemezsin.

                                   Âşık Şah-ı Kebir