EN SEVDİĞİME

Gözlerim ne zaman gözlerine denk gelse

Küçük bir kız çocuğu kırmızı pabuçlarını giyerdi

Bayram sabahı neşesi dolup taşardı içime

Haftalığını alıp elinde bir iki poşetle eve gelebilen

Sanayi işçisi bir babanın gururu kabarırdı omuzlarımda

Ne zaman adımı söylesen

Dudaklarından inci taneleri dökülürdü yüreğime

Çınlardı kulaklarım aşk aşk diye

Esince rüzgar

Karadeniz'in hırçın dalgaları gibi

Savrulurdu saçların okşamaya kıyamazdım ben

Kokunu her çekişimde ciğerlerime

Sanki baharlar gelirdi

Yüzyıllardır kara kışta kalmış viran bahçeme

Sevmek nasıl bir eylemdi

Sevince ne yapmalı insan neler söylemeliydi

Sadece seviyorum demek yetmiyor seni anlatmaya

Ne kadar da süslesem kelimeleri

Dünyadaki hiçbir lisan cüret edemiyor güzelliğini yazmaya

Sen öyle eşsiz öyle güzelsin ki

Sanki yaradan ilk senin ruhunu üfledi

Kendi nurundan.

EN SEVDİĞİME