ELİM KOLUM BAĞLI SEVDİM SENİ

Sessizim…

Sakinim…

Kırgınım hiç olmadığım kadar.

Bir ses var içimde, sus diyor,

bir sızı var, geç diyor ama geçmiyor…

Kırgınlığım ne sana,

ne kendime,

ne de bir başkasına…

Ben en çok kaderime kırgınım.

Seni kalbime yazıp

kaderime yazmayan o yazıya…

Şimdi gidiyorsun…

Hem de tamamen.

Oysa ortada koskoca bir sevgi var,

gözlerimin içine bakıp inkâr edemeyeceğin kadar gerçek,

ellerini titretecek kadar derin…

Ama benim elimden hiçbir şey gelmiyor.

Gelmemeli belki de…

Zaten hakkım da yok, değil mi?

Sevmenin bile bazen izinsiz olduğu bir dünyada

ben neyin mücadelesini vereyim?

Ne diyeceğimi bilmiyorum…

Kelimeler boğazıma diziliyor,

cümleler yarım kalıyor,

sessizlik içimde büyüyen bir çığ gibi…

Elim kolum bağlı,

dilim suskun,

kalbim yaralı…

Bir savaşın ortasında kalmış gibiyim

ama ne düşmanım belli

ne de kazananım…

Solgunum…

Yorgunum…

Bitkinim…

Aynaya baktığımda kendimi değil

eksilmiş bir hikâyeyi görüyorum.

Nasıl bir duygu bu Allah’ım…

İçimden bir şeyler kopuyor,

canımdan can gidiyor sanki…

Her vedada biraz daha eksiliyorum,

her susuşta biraz daha kayboluyorum…

Ey aşkı tatmadan

aşk şiirlerine kendini adamış kadın…

Sen ki kelimelerle sevmiş,

hayallerle dokunmuş,

satır aralarında yaşamıştın o duyguyu…

Şimdi ne yapacaksın?

Gerçeği gördün işte…

Aşkın en soğuk, en acı yüzünü…

Şimdi o yazdığın şiirler

sana teselli mi olacak

yoksa daha çok mu yakacak içini?

Kalbinde bu aşk,

ellerinde olmayan imkânlarla

nasıl çıkacaksın bu dipsiz kuyudan?

Hangi umut ipini tutacaksın

kopmadan önce?

Belki zaman…

Belki sabır…

Belki de kabullenmek…

Ama en çok da

kendini yeniden bulmak gerekecek sana.

Çünkü bazı aşklar

yaşanmak için değil,

insanı büyütmek için gelir.

Ve bazı vedalar

bitirmek için değil,

içinde bir yerleri sonsuza kadar değiştirmek için…

Şimdi sus…

Bırak kalbin konuşsun…

Çünkü bazı yaralar

ancak sessizlikte iyileşir.