Eksilen İnanç, Eskilten Güven

Semranur Paçacı 

İnsan bazen kaybettiği şeyi değil, onu arayan eski hâlini özlermiş.

Ben de insanları değil, herkese inanacak kadar aydınlık kalbimi arıyorum.

Hayal kırıklığı bir gecede düşmedi üzerime.

Her sözden bir harf eksildi, her gülüşten bir renk silindi ve içimde kurduğum şehir, sessiz sessiz kendine göç etti.

Beni en çok yabancılar incitmedi.

Yaramı bilen eller dokundu en derine.

Çünkü insan, düşmanından aldığı darbeyi unutur da, emanet ettiği kalbin kırılışını unutamaz.

Sonra anladım...

Hayal kırıklığım insanlardan değilmiş; onlarda var sandığım iyiliktenmiş.

Ben, olmayan bir gölgeye sığınmışım meğer.

Işık sandığım şey, yalnızca gözlerimin yanılmasıymış.

Bir zamanlar herkese yer vardı içimde.

Şimdi kapılar hâlâ açık, ama eşiğinde bekleyen bir sessizlik var.

Ne geleni kolayca içeri alıyor, ne de gideni ardından çağırıyor.

İnsanlar beni kötü yapmadı.

Sadece herkese inanacak kadar saf olan yanımı usulca alıp gittiler.

Ben ise uzun süre, eksilenin onlar olduğunu sandım.

Artık kimseye kızmıyorum.

Öfke de yoruluyor çünkü, kırgınlık da bir gün diz çöküyor.

Geriye yalnızca, kalbin kendine sarılmayı öğrendiği bir sessizlik kalıyor.

Ve eğer bir gün yeniden güvenirsem, bu, geçmişi unuttuğumdan değil; kendi karanlığımı tanıyıp yine de ışığı seçtiğimden olacak.

Çünkü insan bazen başkalarını değil, 

onlara inanırken kaybettiği kendini arıyor.