Durmayı Bilmeyen Bir Trenden Fırlatılmak

​Kuşatma diyorum, göğsümüzde uğuldayan o dilsiz panayır,

Asrın gürültüsü kendi çarklarında erirken,

Biz bu tenha sızıyı bir kale gibi kuşanıyoruz üstümüze.

Anla artık; hayat dedikleri, vitrinlerin arkasına saklanmış

Kiralık bir zaman provası, ey ahali!

Gecenin en yaralı yerinden sızan o kırık tebessümler,

Sokakları unutan ayaklarımıza vurulmuş kadim bir mühürdür şimdi.

​Trajediler fısıldar: "En ağır yük, bu dünyaya şahit yazılmaktır."

Ve bütün menziller, uykusu kaçmış pusu kurbanlarıyla tutulmuştur.

Hakikat sustu, kelimelerin boynu büküldü bu sahnede,

Çünkü övgülerde, hep o eski vedaların tortusu saklı.

​Kuşatma diyorum, göğsümüzde uğuldayan o dilsiz panayır...

Dünya, hiçbir aktörün repliğini ezberleyemediği o tekinsiz dekordur.

Yalın ayak yürümeyi unuttuk; oysa haykırmak,

Asırlardır bu sahte cennetlerin en rüküş ayini.

Bayraklar kadar sahipsiz rüyalarımıza duyduğum bu hınç,

Aynada kendi yüzüme çarptığım tek itirafımdır.

Yol yorar duranı, dünyanın paslı diline kilit vurmak da öyle!

​Gözaltı odalarından sildik sahte kurtarıcıların adını,

Ve şans oyunlarının vaat ettiği o plastik mukaddesleri.

Bir nefes kadar çiğdi bu ayrılık törenleri, toprağın hatrına dilsiz.

Avuçlarımızda gökyüzü biriktirsek de, göğsümüz bir sığınak değil, bir uçurum.

Geceye söz geçmiyor, geçmiyor yakamızdan bu boyalı dünya;

Durmayı bilmeyen bir trenden fırlatılmış gibiyiz.

​Uyu diyorum, sarsılıyor gökyüzü, rüzgâr esince sen...

Bu hengamenin ortasında adalet aramak, demirin gövdesini ağlatma çabası!

Kader, her zaman en vahşi ihtimal ve sığınaktır düşene o boşluk.

Susmak da bir ipucudur, kanayıp dururken içimizde o kör hafıza;

Bu zırh neresinden kırılırsa, oradan vurulur insan!

​Kimsesiziz nasılsa bu soğuk meydanlarda,

İkimiz de gölge.