DOLUNAYA KARIŞMAYAN GÖZLER

Akşam oldu mu bu şehirde,
ışığı yanmaz bazı yüreklerin.
Geceye anlatır durur
gündüzün ihanetini
ay ışığı görmemiş gözlerin.

O gözler ki, karışmadı
hiçbir dolunaya.
O sözler ki, söylemedi daha
çaresiz bir sözün son hecesini,
dudaklarını kanatırcasına.

Taşımadı omzunda henüz
bu hengameli yükü;
bir bulut olup da yağmadı
hiçbir çöle…

O, beklemedi hiç
bir balığın karnında doğmayı.
O, bilmez hiç
kör karanlık bir kuyuda
sabahı beklemeyi.
Ve kuru bir dal gibi
bilmez o, yeşermenin mahiyetini.