Damlayken Okyanusa

Yazmak, damlayken okyanusta büyümek gibiydi...

Yazdım.

Ve çoğaldım.

Kendimden bile sakladıklarım, bir cümlede cesaret buldu.

Bir kelime,

bir damla gözyaşına denk düştü.

Sustum belki, ama susarken yazdım.

Yazarken sustuklarım en yüksek sesim oldu.

İçimde küçücük bir yer vardı, kimsenin görmediği.

Bir damla kadar sessiz, bir dua kadar derin.

Orada başladım yazmaya.

Ve ne zaman kalemim käğıda değse, ben içimde çoğaldım.

Taştım kendimden, taştım korkularımdan, taştım kırgın yaralarımdan...

O küçük damla, bir yazının içinde büyüdü.

Kimi zaman bir çığlığa, kimi zaman bir anne duasına, kimi zaman da sadece

"Ben de buradayım" diyen sessiz bir yüreğe dönüştü.

Ve ben,

her yazdığımda biraz daha büyüdüm.

Okyanusa karışan her damla gibi, kaybolmadan genişledim.

Hamide Akbiyik