Çünkü...

Çünkü...

Çünkü insan, bazen bir yüze değil,

Bir sese aşık olur.

Hiç görmediği bir gülüşü,

Tek bir merhabanın sıcaklığında büyütür.

Sonra o ses,

Gün olur sabahın ilk ışığı,

Gece olur uykusuzluğun en güzel bahanesi...

Çünkü bazı sesler,

Yalnızca kulakta kalmaz,

Kalbin en tenha odasına yerleşir.

Ben seni dinledikçe,

Kelimeler değil,

Sessizlik bile sana benzemeye başladı.

Bir gün sustuğunda,

Dünya eksik döndü sanki.

Anladım ki özlemek,

Mesafeyi değil,

Sesini duyamamayı anlatıyormuş...

Çünkü sen konuşunca,

İçimde yıllardır kapalı duran

Bütün pencereler açılıyor,

Rüzgâr bile adını fısıldıyor bana.

Ve şimdi...

Kim bana Aşk nedir? diye sorsa,

Bir yüz tarif etmem,

Gözlerini de anlatmam.

Sadece derim ki,

Bazı insanlar kalbe gözlerinden girer,

Bazıları ise tek bir sesiyle,

Ömür boyu çıkmamak üzere yerleşir...