Çıkmaz Sokak

Sana benzeyen akşamlar vardı.

Gökyüzü, günün son ışığını
yavaş yavaş omuzlarından indirirken,
şehir de sesini azaltıyordu.
Kalabalıklar geçiyordu önümden,
kimse birbirine çarpmıyordu belki
ama herkes bir şeylere yetişiyordu.

Ben duruyordum.

İnsan bazen yürümeyi bırakınca değil,
içinde bir yere uzun süre bakınca yoruluyor.

Bunu sen gittikten sonra öğrendim.

Tuhaf bir tarafı vardı aşkın.

Bir pencerenin önünde saatlerce bekleyen yağmur gibiydi.
İçeri girmiyordu,
ama gitmiyordu da.

Adını anmadan geçirdiğim günler oldu.
Bir cümlenin içinden seni çıkarmaya çalıştım.
Bir şarkının omzundan indirmeye,
bir sokağın gölgesinden silmeye çalıştım.

Olmadı.

Çünkü bazı insanlar hayatımıza gelmiyor yalnızca.

Yerleşiyor.

Bir fincanın kulpunda,
bir kitabın arasına unutulmuş kâğıtta,
gece yarısı sebepsiz yere açılan bir pencerede...

Ve insan,
en çok da bunu kabullenmekte zorlanıyor.

Çünkü gidenin ayak sesleri değil kalıyor geride.

Kalan şey,
bir daha hiçbir yere tam varamamak oluyor.

Sonra bir akşam fark ettim:

Meğer sana değilmiş bütün yürüyüşüm.

Ben,
senden sonra içimde oluşan
çıkmaz sokağa dönüyormuşum.