Bulutun Rotasi

Bulutun Rotası

​"Alıp gitsin bulut seni" diyorum içimden. Bir emir değil bu, bir dua belki de. Artık taşıyamadığım, adım başı ayağıma dolanan o anı kırıntılarını, her akşamüstü boğazımda düğümlenen o "yarım kalmışlık" hissini gökyüzüne bırakma arzusu. İnsan bazen kendinden bile kaçmak istiyor; aynadaki suretiyle arasına mesafe koymak, ismini bir süreliğine unutmak istiyor.

​Bak, tam tepemde duruyor. Hiçbir yere ait olmayan ama her yerin üzerinde gölgesi olan o bulut. O kadar hafif, o kadar umarsız ki... Benimse dizlerimde çocuklarımın ağırlığı, omuzlarımda verdiğim derslerin yorgunluğu, defterlerimin arasında kuruttuğum yarım kalmış şiirlerin hüznü var. Hepsi birbirine geçmiş, iç içe geçmiş bir hayatın sarmalı.

​Ona bakarken, rüzgarın o bulutu oradan oraya savurmasını kıskanıyorum. Kimseye açıklama yapmıyor, hiçbir şeye yetişme telaşı yok, "yarın ne olacak" diye bir derdi yok. Sadece süzülüyor. Ben de süzülmek istiyorum. Bütün o "öğretmen" sıfatlarından, "anne" görevlerinden, "yazar" kimliğinden sıyrılıp; sadece ben, sadece bir siluet, sadece bir nefes olarak rüzgara karışmak.

​Eğer bugün bir bulut yavaşça uzaklaşıyorsa üzerimden, bilin ki ruhumdan bir parçayı da beraberinde götürüyordur. Götürsün. Götürsün ki ben biraz daha sadeleşeyim, biraz daha arınayım. Belki o zaman, o gökyüzü genişliğinde kendime dair en temiz cümleyi kurabilirim.

​Şimdi gözlerimi kapatsam, rüzgarın yönü belli. Bulutun rotası belli. Ben, kıyıda durmuş, gitmenin o sessiz, o huzurlu, o ürpertici hafifliğini izliyorum.

​Git. Al ve git. Zihnimin kıyısında ne kaldıysa, al ve git.