Bir Zamanlar Şefkatin Vardı

Sen, kalbimin en sessiz yerine yerleşen
durgun bir rüzgârdın.
Rengârenk gülüşün
kırık aynaları bile kendine inandırırdı.
Ben seni, aklımı hiç karıştırmadan,
yalnızca kalbimle sevdim.

Bizim aramıza yapaylık hiç uğramadı.
Sevmenin bir dili varsa
onu senin ellerinde öğrendim.

Şimdi sen, uzakların söylediği eski bir türkü gibisin.
Sesin geliyor bazen,
ama kendin hiçbir mevsime yetişmiyorsun.
Ellerin başka bir hayata değiyor artık.

Kalbim yalnızlığı hiçbir zaman sevmedi, yâr.
Çünkü ben, şefkatin senden doğduğuna inanacak kadar
masumdum.
İnsan bazen en çok,
inandığı yerden eksiliyor.

Toyluğumuz kaldı geriye;
ceplerinde kahkahalar biriktiren
o telaşlı akşamlar...
Şimdi akşam olunca
gökyüzü bile yüzünü benden çeviriyor.

Seni öyle çok sevdim ki,
adını içimden her geçirişimde
bir ömür daha yaşlanıyor kalbim.

Ve yokluğun...
Bir evin bütün pencerelerini aynı anda kapatan
ansızın çıkan bir rüzgâr gibi.
İçimde ne varsa dağıtıyor.

Ben hâlâ seni,
eski bir şarkının unutmayan nakaratı gibi taşıyorum.
Sen ise çoktan
hatırlamayı bırakmış bir mevsimsin.

Selda Öztürk