Bir Kalem Ağlar Bazen

Bir kalem ağlar bazen,

sessizce, kâğıda değmeden;

ucunda bir gece titrer,

içinde söylenmemiş cümleler.

Kim bilir kaç yarım sevda,

kaç kırık düş, kaç eski sızı,

bir satırın gölgesinde

saklar kendine yıldızı.

Ben yazdım sanırlar beni,

oysa içim yazdı durdu;

her harfte biraz eksildim,

her mısra beni vurdu.

Bir ad koyamadım hüzne,

bir yüz çizemedim aşka;

ne zaman kaleme sarılsam,

kendim çıktım karşıma.

Mürekkep değil akan şey,

belki de eski bir yaraydı;

kâğıt beyaz görünürdü ama

içimde akşam karaydı.

Boyalı kalemler bilirdi,

her rengin sustuğu yeri;

kırmızı bir özlemdi bazen,

mavi, içimin denizi.

Sarıda çocukluğum kaldı,

yeşilde yarım baharım;

siyaha ne zaman dokunsam,

gece olurdu yanlarım.

Ve ben her şiirin sonunda

biraz daha kendimden geçtim;

susmanın mümkün olmadığı

o ince yerden seslendim.

Bir kalem ağlar bazen,

kimse duymaz sesini;

ama kâğıt iyi bilir

insanın içindeki depremi.