Benlikmiş Suçum

Zamanın çarkında ezilir ruhum,
Her saat tıkırtısı bir mezar taşım.
Sorarım aynaya: “Ben kimim, neyim?”
Kendi gölgemle bitmez savaşım.

Zifiri karanlık, odalar dipsiz,
Duvarlar üstüme yürür sebepsiz.
Bir damla ışık yok, kalmışım sessiz,
Zihnimi kemirir o gizli kuşkum.

Et tırnaktan ayrılır can çekilirken,
Ecel tohumları ruha ekilirken.
Bütün maskeler yere dökülürken,
Anladım ki bendeki benlikmiş suçum.