Ben umutla beklerken

 halise Aydoğdu siir 

 zaman ince bir tül gibi süzülüyordu içimden,

ne tam geçiyor ne de kalıyordu olduğu yerde.

Sessiz ve sedasızdı her şey,

ama bir o kadar da konuşkandı içimdeki yankılar.

Kuşlar kanat çırpıyordu gökyüzünde,

sanki her biri bir dilek taşıyordu uzaklara,

her çırpışta biraz daha yükseliyordu umut,

biraz daha hafifliyordu kalbimin ağırlığı.

Gökyüzü maviydi,

öyle bildiğimiz maviliklerden değil—

içine bakınca insanın kaybolmak istediği,

yaralarını unuttuğu,

kendiyle yeniden tanıştığı bir mavi…

Ben umutla beklerken

rüzgâr saçlarıma değil, ruhuma dokunuyordu,

geçmişin kırık dökük anılarını alıp götürüyordu

hiç bilmediğim bir kıyıya.

Bir çocuk gülüşü gibi saf bir şey vardı havada,

dokunsam kırılacak kadar narin,

ama bir o kadar da güçlü,

çünkü umut böyle bir şeydi—

görünmez ama vazgeçilmez.

Beklemek, dediler bana,

yorgunluk getirir insana…

Oysa ben beklerken büyüdüm,

susarken çoğaldım içimde,

kaybolurken kendimi buldum.

Ve anladım,

kuşlar boşuna çırpmıyormuş kanatlarını,

gökyüzü boşuna mavi değilmiş—

her şey, en sessiz anında bile

bir başlangıcın habercisiymiş aslında.

Ben hâlâ umutla bekliyorum…

ama artık biliyorum:

beklemek bir son değil,

içimde açan görünmez bir bahar. 🌿