BEN SÖYLEMEDİM

Şiir yalan söylemektir.

“İyiyim” dersin mesela,
sonra tutup
masanın kenarında unutulmuş
soğuk bir çayı anlatırsın.

Kimseye demezsin
o çayın sen olduğunu.

Birini unuttuğunu yazarsın.
Adını geçirmezsin.
İyi de,
gömleği neden hala sandalyede?

Bazen ben de bilmiyorum.

“Git” dersin,
anahtarı kapının yanında bırakırsın.
Sonra bir ses geliyor mu diye
kulak kesilirsin.

İnsan niye böyle yapar,
bilmiyorum.

Ya da biliyorum da
söylemek istemiyorum.

“Bitti” dersin.

Bitti.

Sonra bir dize daha gelir.

Şiir benim için biraz böyle.
Gerçeği söylememek değil de
dümdüz söyleyememek gibi.

Çünkü bazı şeyleri
adıyla söyleyince
fazla çıplak kalıyor insan.

Ben de saklıyorum.

Bir kelimenin arkasına,
bir başkasının hikayesine,
bazen hiç yaşanmamış bir akşama.

Bir yerini eksik anlatıyorum.
Bir yerini olduğundan fazla.

Sonra bakıyorum,
en çok saklamak istediğim yer
en belli olan yer olmuş.

Belki şiir
insanın en dürüst yalanıdır.

Bunu seviyorum galiba.

Çünkü birine
“seni hala düşünüyorum”
demek yerine
on iki dize yazabiliyorsun.

Kimse de gelip
neden hala düşünüyorsun demiyor.

En azından doğrudan demiyor.

Şiir bitince
mesele bitmiyor tabii.

Keşke bitse.

Kalemin kapağını kapatıyorsun,
kağıdı bırakıyorsun,
gidip su içiyorsun mesela.

Sonra geri dönüp
bir daha okuyorsun.

İşte orası kötü.

Çünkü yazarken
sakladığını sandığın ne varsa
karşında duruyor.

Bazen insan şiiri
bir başkası okusun diye yazmıyor.

Bunu sonradan anlıyorsun.

Kendine söyleyemediğin şeyi
bir yere bırakmak için yazıyorsun.

Sonra dönüp bakıyorsun.

Evet.

Her şeyi söylemişsin.

Adını vermemişsin sadece.