Ben Şiir Yazmam

BEN ŞİİR YAZMAM

Ben şiir yazmam,

şiir beni yazar.

Kalemi tutan el benim değil,

ruhumdur kalemi tutan.

Kelimeler benim değil,

gönlümden yansıyan

inci taneleri onlar.

Şövalenin üzerindeki tuvali

boyar dururum.

Şiirlerimdeki sözcüklerdir

boyalarım.

Umut mavi,

sevinç beyaz,

huzur yeşil...

Orkestra gibidir cümleler,

havada uçuşur.

Şefin elindeki baton gibi

cümleler bir durur,

bir sıçrar.

Hayatın ritmi gibi.

Eseri biten sanatçı gibi

durur, izlerim şiirlerimi.

Konuşur, sohbet ederim;

bazen hayran olurum,

bazen hiç beğenmem.

Sonunda mutlu olurum.

Şiir yazmam ben,

şiir beni yazar, çizer, boyar.

Şiir beni baştan yazar.

Hangi duyguyu sahiplenirsem,

tango gibi dans eder benimle.

Ayakkabılarım yetişemez hızına

duygularımın.

Bazı zamanlar

mekândan ve zamandan sıyrılıp

göğe merdiven atmışımdır.

Sıyrılıp dünyanın eleminden

yol almışımdır.

Hasret, aşk, umut...

Ne yazdıysam,

kalemim sahneye çıkarır

kalbimden dökülen dizeleri.

Baka kalırım:

"Bunu yazan ben miyim?"

Yok, ben değilim.

Dedim ya,

şiir beni yazar.

Hem de ne yazmak...