Bahçıvan ve Gülizar

Yorgun ellerle yokladım içimi,

Hangi köşesi kurak,

Hangisi saklı bir cennet,

Ayırt edemedim ilkin.

Ama bir iz vardı toprağımda,

Bir adımlık umut gibi…

Derken geldi,

Elinde diken izleriyle bir bahçıvan

Ne dışardan ne de ötelerden

Bizzat kalbimin özünden bir parçaydı.

Gözlerinde bildiğim bir bekleyiş,

Ve dudaklarında tanımadığım bir huzur…

Dedi ki:

“Ey bu toprağın sahibi,

Sen sanırsın ki terk etti seni Gülizar,

Oysa sen kabını açmaz oldun,

Ve o sabırla sustu yıllarca.”

Sonra bir tutam ışık ekti gözlerime,

Ve Gülizar belirdi toprağımda,

Ne bir gürültüyle,

Ne de bir zafer edasıyla

Sadece bir varlıkla…

Kendiliğinden, derinden...