Anka Kuşu

ANKA KUŞU

Kırıldığımızdan,

önümüze geleni kırar olduk.

Kalbimiz,

çelikten örülmüş bir duvara dönüştü.

Kendimiz bile giremez olduk;

sırlarımıza,

duygularımıza...

Yana yakıla pervane olduk,

kor olduk,

köze döndük.

Tanıyamadık kendimizi;

sevdiklerimizi acıtır olduk.

Dikenleri geçti çiçeklerimize öfkemiz;

çiçeklerimiz solar oldu.

Keşke,

incitenleri incitseydik zamanında.

Kirpi gibi oklarımızı

savursaydık kötülere.

Canımızı yakanların

limanlarını yaksaydık;

çarpıp kapılarını,

kalplerinin yüzüne...

Özgür olsaydık

kuş gibi...

Anladık.

Anladık kötülüğün kim olduğunu.

Pişmanlığı üfleyerek yiyelim derken,

ağzımız yara bere içinde kaldı.

Kalbimiz tuzla buz oldu;

toparlayamadık parçalarını.

Ruhumuz,

dört bir yana dağıldı.

Kızgınlıklarımız,

kırgınlıklarımız,

öfkemiz ve nefretimiz...

Kartopu gibi büyüdü;

kapkara oldu ruhumuz.

Aklımız da...

Ruhumuzu ve kalbimizi

toparlamaya çalışırken,

devreler yandı,

alarm verdi.

Şimdi yangın sardı her yanımızı.

Kül olup

yeniden doğma zamanı.

Anka kuşu misali...

Açalım kanatlarımızı;

umutlara,

özgürlüğe

ve en çok da

kendimize...