Ah o Eski Bayramlar (!)

Bir zamanlar bayram sabahları, uykuyla uyanıklık arasında duyulan bir sesle başlardı:
"Hadi yavrum, bayram namazından geldiler!"

Gözler mahmur, ama içi kıpır kıpır… Bayramlıklar giyilir, büyüklerin elleri öpülürdü. Avuç içine sıkıştırılan harçlık, bazen mendilin içinde birkaç bozuk para, bazen de dedenin gizlice uzattığı kâğıt para olurdu. Ama en kıymetlisi, yanında edilen dualardı.

Ve mahalle...

Kapılar ardına kadar açıktı, bayramlaşmadan kimse dışarı çıkmazdı. Çocuklar kahkahalar içinde şeker toplar, komşu teyzeler kapı önünde tatlı ikram ederdi. Mahallenin davulcusu, bayram sabahı ritmini verir, herkesin yüreğine bayram sevincini düşürürdü. Şimdi o davul sesi duyulunca "Gece niye çalıyorsun?" diye şikayet edenler daha çok…

Eskiden bayram sofrası, sadece yemek yemek değildi. Büyüklerin hatıraları, çocukların kahkahaları, annelerin tatlı telaşı o sofrayı gerçek bir bayram sofrası yapardı. Şimdi sofralar hâlâ dolu, ama insanlar ekrana bakmaktan birbirine bakamıyor. Bayram mesajları birkaç emojiye, bayram ziyaretleri bir telefon aramasına sıkışmış durumda…

Ve Karagöz ile Hacivat…
Eskiden her bayram, onların kahkahasıyla şenlenirdi. Şimdi çocuklar onları sadece bir ekranın içinde görüyor. Ama ekrandan ne gölge oyunu geçiyor ne de eski bayramların sıcaklığı…

Peki, bayram mı değişti, yoksa biz mi?

Eskiden bayram, bayram gibi yaşanırdı. Çünkü bayramın ruhu, sadece eski günlerde değil, bizim ona kattıklarımızdaydı.

Şimdi karar senin…
Bu bayram, telefonları bir kenara bırak, büyüklerinin elini öp, çocukları sevindir, sofranı dostlarınla doldur. Çünkü bayram, birlikte olunca güzel!

Hadi, bayramı bayram gibi yaşa!

Şair Erdem YILMAZ 

Sevgi Demirci 

Eda Baysan 

Hazal Sultan

Dide Ortatepe