Adı Olmadan da Kalan

Dünyada birçok şey anlatılabilir.
Bir nehir mesela;
dağların omzundan düşüp
ovaların hafızasına karışan.
Bir rüzgâr anlatılabilir;
akşamın eşiğinde
eski perdeleri, eski yalnızlıkları yoklayan.
Sınırlar çizilir kâğıda;
uçurumlar, eşikler, gidilmeyen yönler...
İnsan bazen bütün ömrünü
birkaç satırın dar ufkuna bırakır.
Ama sana gelince;
kelimeler kapının önünde birikiyor,
içeri girmeye cesaret edemiyor.
Çünkü sen
bir şeye benzemiyorsun.
Ve bu yüzden
hiçbir şey sana dönüşemiyor.
Güneş sana benzemiyor;
ama sabah dediğimiz şey
senden arta kalan bir sessizlik gibi.
Ben uzun zamandır
içinde dilsiz bir kuyu büyütecek kadar derinleştim.
Dallarımda söylenmemiş cümleler,
köklerimde bekleyen ihtimaller var.
Bir kez fısıldasan
içimdeki bütün zamanlar aynı anda çözülür.
Sana bakınca
suyun neden kendini terk ettiğini anlıyorum.
Gökyüzünün neden bu kadar boş bırakıldığını.
İnsan bazı insanları fark etmez.
Bazı varlıklara teslim olur.
Bazı karşılaşmalar
tesadüf değildir;
varlığın tam ortasında açılan o dipsiz boşluk.
Ben o gün, o eşikte durduğumda
dünya kendi hafızasını sildi.
Düzen yürüyordu dışarıda,
ama nefes almak başka bir anlama bürünmüştü.
Ne anlatsam eksik,
ne sussam fazla.
Çünkü bazı şeyler
anlatılmak için değil,
taşınmak için vardır.
Bu yüzden sana şiir bırakmıyorum,
sadece yönümü.
Bir an adını düşündüğümde
havanın o görünmez yükü hafifliyor.
Yüzün zihnimde her belirdiğinde
evren kendi ağırlığını azaltıyor.
Ve anlıyorum;
bazı varlıklar bir hayata öylece uğramaz;
gelir ve o hayatın bütün yönlerini değiştirir.
O geri dönülmez sınır geçildikten sonra
aynı gökyüzüne bakılır
ama bakış artık eskisi değildir.
Ve sen...
benim dünyamda
adı olmadan da kalansın