Karadeniz Kültürü'nün, esas mutlak bir varoluşsal sebebinin en güçlü kültürel temsili olan Kemençe'nin Sesi Nasıl Resmedilmelidir ?

Kemençe’nin sesini bir tuvale dökmek istiyorsak,elindeki fırçayı bir yay gibi kullanman gerekir; yani o ses hem hırçın bir dalga gibi çarpmalı hem de yayladaki bir sis bulutu gibi dağılmalı.
Öncelikle renklerden başlayalım. Kemençe sadece neşe değildir; o sesin içinde derin bir hüzün ve gurbet vardır. Bu yüzden tuvalin temelini o puslu, nemli Karadeniz grisi ve koyu bir orman yeşiliyle kurmalısın. Ama kemençenin o tiz, yırtıcı sesi başladığı an işin içine parlak metalik gümüşler ve yaydan dökülen reçineyi anımsatan sıcak kehribar tonları girmeli. Aralara atacağın anlık kırmızı darbeleri ise o meşhur Karadeniz inadını ve ani parlayan coşkuyu simgeler.
Formlara gelince, burada yatay ve sakin çizgiler işe yaramaz. Kemençenin sesi dikeydir; topraktan gökyüzüne fırlayan bir çığlık gibidir. Fırçanı tuval üzerinde sert zikzaklarla ve hızlı spirallerle koşturmalısın. Horondaki o omuz titretme hareketini düşün; kısa, keskin ve enerjik vuruşlar... Görsel olarak bu, kaosun içindeki muazzam bir disiplindir.
Kısacası ,kemençeyi resmetmek istiyorsan; koyu bir derinliğin üzerine gümüş tellerle atılmış keskin bir imza ve dikey bir haykırış tasvir etmelisin. O resme bakıldığında kulaklar tırmalanmalı ama ruh dinlenmeli.