Edebiyat, hayatın bir yansıması mıdır yoksa hayattan kaçmak için sığındığımız bir liman mı?

Bu soruya cevap yazmak için önce kelimeye dair araştırma yapmak istedim. Hemen karşıma "Bana edebiyat yapma." oldu. Günlük hayattaki bu kullanım, edebiyata yüklenen anlamı biraz yüzeysel kılıyor gibi geldi bana.
Bu yüzden yönümü Platon' un Devlet eserindeki "hayatın yansıması" düşüncesi çevirdim ve bu tanımı kendime yakın buldum.
Ama sanırım benim için edebiyatı tek bir yere koymak mümkün değil. İster geçmişe ait olsun, ister geleceğe dair bir hayal olsun. ..
Önemli olan, beni oturduğum yerden alıp bambaşka bir olasılıklar düzlemine taşıyabilmesi.
Yazılan ne olursa olsun, eğer bulunduğum anın dışına kapı aralıyorsa, benim için görevini tamamlamıştır.
Zaten yaşam; geçmiş, şimdi ve gelecek arasında akan bir bütün değil mi? O halde kelimelerle dans ederken biz de zaman içinde yolculuk etmiyor muyuz?
Sanırım bu soruyla edebiyata bir evren rolü biçiyorum. Çünkü onun içinde bulmak ya da kaçmak istediğimize dair her şey var.... Gerçek ya da hayal....

Aslında bir çok şekilde bunu düşünüp ifade edebilirim ana ilk aklıma gelen Bana göre edebiyat ne sadece bir yansıma ne de sadece bir limandır; edebiyat bir laboratuvardır.
• Dünyayı olduğu gibi anlatırken bize gerçekle yüzleşme gücü verir.
• Hayal ettiğimiz dünyaları sunarken ise bize "başka bir dünya mümkün" umudunu aşılar.
Yani aslında o limana sığınmamızın nedeni, fırtına dindiğinde hayata daha güçlü dönebilmektir. Gerçeği bir ayna gibi yansıtırken bile, o aynanın çerçevesini hayallerimizle süsleriz.

Edebiyat Benim İçin...
​Kalbin İnşası:
Birçok şiirimde de belirttiğim gibi edebiyat; en derin yaralarımı kelimelerin ötesine geçerek şifalandırdığım yerdir.

​Ruhun Konuşması:
Zihnimin sustuğu, ruhumun konuşmaya başladığı o yer; benim için dünyanın gürültüsünden uzaklaşarak iç dünyamla buluşmamdır.

​Gönül Aynası:
Aslında yazdığım her şiir, hayatın kendisidir. Aşkı, acıyı, sevinci, ölümü ve doğumu; kelimelerle dünyaya yansıttığım bir aynadır edebiyat.

​Bir Köprü:
İç dünyamı hayal gücümle birleştirip kalıplara ve süslü cümlelere takılmadan, kalbimden geçenleri duru bir dille dışarıya aktardığım; insanlarla bağ kurduğum bir köprüdür.

​Kısacası:
Edebiyat benim için tam bir samimiyettir.