Zamansız Ölümler Ülkesi

Eskiden Zamanlar Ölümsüzdü Şimdi Ölümler Zamansız.....      
              
Zamansız Ölümler Ülkesi

Eskiden gökyüzünün rengi saate göre değişirdi, saate bakarak gökyüzü uydurulmazdı. Zaman, dedelerimizin tespih taneleri gibi sabırlı, annelerimizin mayaladığı hamur gibi dingin ve büyütmeye muktedir bir genişlikti. Akan nehirler acele etmez, açan çiçekler mevsimini şaşırmazdı. İnsan, vaktin içinde bir misafirdi; onun ne önünde koşar ne de gerisinde kalırdı. Zaman ölümsüzdü; çünkü kalıcı olanın, toprağın, göğün ve köklerin ritmine ayarlıydı. Ölüm bile vakur bir misafir gibi ağırlanır, zamanın o uçsuz buçsuz nehrinde bir durak sayılardı.

Şimdi ise akreple yelkovanın kırbacı altında ezilen fani bir kalabalığız. Modernitenin o devasa çarkları, saniyeleri öğütürken ruhlarımızı da hızın karanlığına fırlatıyor. Artık zamanı yaşamıyoruz, sadece onu tüketiyoruz. Hayat bir koşturmaca, bir yetişme telaşı, bitmeyen bir takvim ameleliği... Bu telaşın içinde en çok da ölmeyi unutuyoruz.

İşte bu yüzden, tam da hayatı avuçladığımızı sandığımız o telaşlı saniyede vuruyor darbe: Şimdiki ölümler hep zamansız. Çünkü hiçbirimiz durup ölecek kadar geniş bir vakte sahip değiliz artık. Bir trenin raydan çıkışı gibi, bir ekranın aniden kararması gibi bölüyor bizi ölüm. Eskiden eceli gelenler giderdi, şimdi ise vakitsizce koparılıyor yapraklar daldan.

Biz zamanı öldürdükçe, zaman da bizi en hazırlıksız anımızda, en "zamansız" ölümlerle cezalandırıyor. Arkamızda yarım kalmış cümleler, tıklanmamış linkler, söylenmemiş sözler bırakarak göçüyoruz. Zamanı ölümsüz kılamayan modern insan, kendi yarattığı o daracık saat kulelerinin altında, hep vaktinden önce, hep zamansızca yeniliyor toprağa.Düşünce Yazısı..Ali Elibüyük(Ozan Serpinhan)©✏️