YORGUN BU ARALAR YÜREĞİM

Yorgun bu aralar yüreğim,

biraz belim bükük, biraz da kırgınım.

Nedendir, niçindir, bilmiyorum;

yalnızca içimde ağırlaşan bir akşam var.

Biraz yorgunum, biraz üzgün…

Hayata kırgınım, insanlara dargın.

Kelimelerimin anlaşılmayışına,

söylediklerimin kifayetsiz kalışına da dargın.

Anlatıyorum…

Ama sesim, kendi yankısında kayboluyor.

Bir mısra düşüyor içime:

“Dokunabilir misiniz gözyaşlarımla ıslanmış dizelerime?”

Dokunamazsınız.

Çünkü gözyaşının ağırlığını

onu taşımayan bilmez.

Hiç anlamadı insanoğlu.

Ve galiba hiçbir zaman da anlamayacak.

Sevginin ne kadar güçlü olduğunu,

bir yarayı nasıl usulca iyileştirdiğini,

karanlığın ortasında nasıl bir ışık yaktığını

göremedi.

Gündelik ilişkilerin telaşında

canımlar, cicimler, havada uçuşan sözler…

“Aşkım”, “sevgilim” diye çoğalan cümleler arasında

en gerçek duygu sessizce kayboldu.

Kalabalık büyüdü,

ama yürekler birbirinden uzaklaştı.

Şimdi içimde derin bir sızı var.

Bir yanı kırgın, bir yanı suskun.

Anlamadılar sevgiyi,

anlamadılar sevmenin emek olduğunu.

Ve ben…

Yorgun omuzlarımla bir köşede,

sessizce çekildim kelimelerimden.

Çünkü bazen en büyük vazgeçiş,

gitmek değildir.

Bazen en büyük vazgeçiş,

anlatacak çok şey varken

susmayı seçmektir.