Yıkılır

Hangi rüzgar yıkar benim bendimi,
Sen saray olsan da surun yıkılır!
Mecnun’a çevirdin garip kendimi,
Ömrümü verdiğim gurur yıkılır.

Gönlümün kışına bahar ekmiştim,
Sevdanın narına boyun bükmüştüm,
Ben senin kahrını canla çekmiştim,
Şimdi arsız gibi durun yıkılır!

Vefasız elinde harcandı ömür,
Yalan gözlerinde karardı bu nur,
Yüreğim taş değil, sanma ki demir,
Dokunsan kırılır, vursan yıkılır.

Kader pazarında ucuza gittim,
Ben kendi elimle kendimi bittim,
Seni bu kalbime hükümdar ettim,
Tahtın da çöker de, nurun yıkılır!

Sana bu sitemim, sana bu ahım,
Mahşere kalmasın benim günahım,
Gideceksen eğer, durma siyahım;
Sen sustuğun anda yollar yıkılır!

Bir hiçlik kuyuymuş meğer gözlerin,
Düştükçe kayboldum, yandım derinden.
Cennet vaat eden o tatlı sözlerin,
Vurdu şu ömrümü can evinden!

Zamanı erittim hicran tasında,
Varlıkla yokluğun tam ortasında,
Aşk bir intiharmış kul masasında,
Zarlar hep hileli, pullar yıkılır.

Ben sende yok oldum, sen bende kaldın,
Ruhumu bedenden söküp de aldın.
Kendi kıyametime ne biçim daldım?
Sen gitsen ne çıkar, dünya yıkılır!