Yerin Altındaki Çığlık: Madencilerin Hakkı”

Yarım maaşla tam hayat yaşanmaz.

İnsan onurunun pazarlık konusu yapıldığı bir düzenin içindeyiz. Emek var ama karşılığı yok. Alın teri var ama hakkı yok. Madenciler sabahın karanlığında yerin metrelerce altına iniyor, akşam yorgun dönüyor ama sofralarında eksik, ceplerinde boşluk, yüreklerinde kırgınlık var.

Bir baba, çocuğunun cebine koyacak beş kuruş bulamıyorsa…

Bir anne, mutfağında tencereyi kaynatırken hesap yapıyorsa…

Bu, onların ayıbı değildir.

Bu, devletin ayıbıdır.

Madencilerin sesini kısamazsınız.

Toprağın altında can pahasına çalışan insanların haykırışı susturulamaz. Çünkü o ses, sadece bir mesleğin değil; emeğin, adaletin ve insanlığın sesidir.

Madenciler haklarını isterken suçlu değildir.

Aksine, haklarını istemek insan olmanın en temel halidir.

Asıl suç; emeği sömürmekte, alın terini değersizleştirmekte, insanı çaresizliğe mahkûm etmektedir.

Açlık bir kader değildir.

Yoksulluk bir tercih değildir.

Sessizlik ise artık bir seçenek olmamalıdır.

Çünkü bir ülkede madenciler susarsa, vicdan da susar.

Ama onlar konuşursa…

Gerçekler yankı bulur.

Ve unutmayın:

Mademcilerin yarım fiyata çalıştığı halde maaşını alamadığı bir düzende, bu bir utanç değil; bir davadır.

Madenciler hakkını istiyor.

Hakkını istemek suç değildir.