YÂR OLMAYINCA

YÂR OLMAYINCA

Her mevsim sabırla geçti bir gün bahar gelecek diye.

Ve bütün mevsimler israf kazanında kaynadı

yeşilin güzel yüzünü bir an görebilmek adına.

Gönüller yalnızlık yollarına düştü,

bütün yollar bir bir ayrıldı.

Âşık yârden ayrıldığında mevsim yine kıştı.

Ardından bütün inişler yokuşlara gebe kaldı.

Fakat yormadı, yoramadı;

bir türlü inadını kıramadı âşığın.

Dağlar oynadı yerinden, demir dağlar eridi

ve dağlarda çiçekler yine açmadı.

Hüzün gemisi ayrılınca sevda limanından

başka bir sığınacak liman kalmadı.

Dalgalar inadına azdı, inadına kudurdu

ve fırtınalarla boğuştu gönül gemisi.

Varıp gökyüzüyle dalaştı.

Mum oluşuna aldırmadan ateş denizinde yüzdü.

Yârden haber salmayan herkese

ve her şeye düşman kesildi.

Ne rakip kaldı yeryüzünde

ne de yüz çevirmeye değecek surat…

Gözler sırlara, sırdaş dostlara hasret kaldı.

Hasret çeke çeke “hasret” adı da unutuldu.

Ve bizzat kendisi olundu, hasretin de aşkın da…

Sadece yâr olunamadı, bir onun yeri dolmadı.

Yâr olmayınca da başka hiçbir şeyin tadı kalmadı,

adı kalmadı.

“Çaycı, getir ilaç kokulu çaydan!”

İçinden yâr bana baksın.