UYUMUN YALNIZLIĞI

Bir söz okudum, “Bir yere uyum sağlamak, oraya ait olduğun anlamına gelmez.” diyordu.

O kadar doğru ki…

Bu cümlede uzun süre takılı kaldım.

Döndüm, ardıma baktım;

Dünüme, bugünüme, yarınıma…

Bu cümlede görebildiğim tek şey, aynada gördüğüm yansımaydı.

Uyum sağladığım o yere aslında o kadar yabancıyım ki…

Bu çok can sıkıcıydı…

Uyum sağladığım o yerde, öfkeden her şeyi yıkıp dağıtsam da yine toparlayan ben oldum.

Yaramı çekinmeden gösterdiğim herkes, gün geldi beni korumalarını beklediğim o yaradan vurdular.

Yuvam deyip umut bağladığım o viranenin altında kaldım hep.

Sadece bedenim değil, hayallerimle ezildim.

Umutlarımla sömürüldüm.

Kendimi hep yerini bulamamış bir yapboz parçası gibi görmemi sağladılar.

Ve sonunda anladım ki;

Ben, ait olmadığım bu cihanda nefesimi fazlasıyla tükettim.