TEK KİŞİLİK SAVAŞ

Göz göre göre yandım ben,
öyle aleni, öyle çıplak bir yangın…
kimse su dökmedi üstüme,
zaten kimse anlamadı dumanımı.

Susarak büyüttüm içimde ne varsa,
bir şehir gibi sustum kalabalık ama kimsesiz.
Her gece biraz daha çöktüm kendime,
her sabah biraz daha eksildim senden.

O hiç savaşmadı bile,
elleri cebinde izledi yenilgimi.
Ben cephe kurdum kalbimde,
o sadece gidişini iz bırakarak yazdı.

Ben tek başıma yenildim,
ne bir madalya, ne bir ağıt…
sadece içimde yankılanan
adı bile ağır gelen bir yokluk.

Anladım ki bazı insanlar
kapını çalmaz kalbine sızar.
Misafir gibi gelirler önce,
sonra hayatının sahibi kesilirler.

Ve giderken…
öylece çekip gitmezler,
seni senden söker alırlar 
geriye, sana benzeyen bir yabancı bırakırlar.

SEMA SARI 🖤