Sessizliğin Kıyısındaki Hakikat

Sessizliğin Kıyısındaki Hakikat

​Dünya, bir çocuğun avucuna sığdırdığı bilye kadar yuvarlak,

Ama içine sığmayan hırsların altında ezilen bir yorgunluk.

Benim yüreğim, bu yorgunluğu bir zeytin dalıyla susturma telaşında;

Sokak lambalarının altında yarım kalmış bir cümle gibi bekliyor hayat.

​Kelimelerim, rüzgara emanet,

Dalgalar çarpıyor kıyıya, sanki her köpükte bir hakikat gizli.

Ne büyük savaşların gürültüsü kalıyor geriye,

Ne de şatafatlı sahnelerin tozu;

Sadece bir insanın, kendi içindeki sessizliği duyma çabası.

​Dunya, koca bir sahnede bir başına kalmış aktörün ezberi gibi,

Ben ise o sahnede, kendi gerçeğimi yazan bir seyirciyim.

Kalemimden dökülenler mürekkep değil,

Yüreğimin en kuytu yerinden sızan,

Henüz kimsenin okumadığı o ıslak, o taze, o ilk hikaye.