SEN GİTTİN

            Sen gittin, gecenin zifiri karanlığında, beni arkanda bırakıp.

         Kalakaldım öylece yalnız başıma. Hava karardıkça karardı. Önce gölgem kayboldu, sonra ben. 

Sen gittiğinden bu yana ben kayıplardayım. Üstelik ne arayanım var ne de soranım. Ben bile kendimi arayıp sormuyorum.

            Sen gittikten sonra birbirinin tekrarı günler başladı. Ne hafta içi ne hafta sonu, ne de günlerin isimlerinin birbirinden farkı kaldı. Hepsi gecesi ve gündüzü olan gündüler.

            Şafak söktü, güneş doğdu. Hale hale ışıklar, yeryüzüne düştü. Güneş önce dağların ardına saklandı, sonra denizlerin içine daldı. Ay nöbeti devraldı. Mevsimler geldi bir bir. Her birisi birbirinin aynıydı, tıpkı günler gibi.

            Rüzgârlar esti, fırtınalar çıktı. Yağmurlar yağdı. Seller aktı. Kar yağdı, rüzgâr, kar tanelerini yerden yere vurdu. Çocuklar topağa düştü. Analar evlatlarıyla birlikte toprak oldu. Dünya gözyaşı oldu aktı, oluk oluk.

            Sen gittin. Hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Soğuk sıcakla kol kola girdi, beni yaktı. Yanıklarıma merhem diye senin olduğun yaşanmışlıkları sürdüm, yaralarım kapanmadı. Ben, alev alev yanan havalarda yokluğundan tir tir titredim.

            Sen gittin, giderken dünyanın bütün nimetlerini birer gölge yaptın. Gözlerim onları göremez, ellerim dokunamaz, dilim tat alamaz oldu.

            Sen gittin, beni benden aldın. Beni sen yaptın. Gerçekte karanlıkta kaybolan, kaybolup yok olan bendim. Ben sendim. Aslında giden bendim.