Sen Eylül'dün

Sen gittin, sarardı içimin yaprakları
Bir rüzgâr gibi geçtin, usulca
Gözlerin uzak bir kıyı,
Ben o kıyıya vuran dalga.

Sen eylüldün, ince ince dökülen
Bir mevsimin en kırılgan hâli
Ben hazandım, sessizce çözülen
Bir aşkın sonbahar vakti.

Adını andıkça soldu gökyüzüm
Bir bulut gibi gezdim sokaklarda
Seninle başlayan her cümlem
Bir vedayla bitti sonunda.

Sen eylül, ben hazan
İkimiz de eksik, ikimiz de yarım
Senin gidişinle başladı
Benim en uzun mevsimim.