Şehirler Geçiyor Boğazımdan

Şehirler geçiyor aklımdan, boğaz gibi…

Tutamaklardan inerken

tutunduğum ellerin acısı,

basamaklara sinmiş.

Ve ben

her inişte

başka bir şehre bırakıyorum kendimi.

O gün,

omzuma konan bir kuş vardı;

kanatlarıyla

sevgi bırakan…

Denize bakan gözler gördüm:

bir adam,

dizlerini çekmiş içine,

yükünü martılara emanet ediyor.

Bazen

bir deniz arabası olurum

durduğum, geçtiğim her yere

kanatlarımı değdiririm.

Gözlerim nemli bu sabah,

havada asılı bir sis gibi;

bazen yolu seçerim,

bazen buğuya karışırım.

Sahneye çıkan bir iç çekişim var,

flüt gibi büzülen dudaklarım

karanlıkta

kendime çizdiğim çemberi işaretlerim.

Bazen bir çamaşır ipiyim:

kendimi rüzgâra bırakır,

soğumayı beklerim.

Ruhum

bir salıncak,

boşlukta ileri geri.

Yere değmediği an

kesilen ayaklarım,

bir gövdeye tutunur

ve kalmak ister.

Sonra

gözlerim güneş olur:

aydınlık,

ısıtan.