RUHUMUN KAMBURU

Oturdum bir köşede, sessizce izledim dünyayı;

Başkalarının gülüşünde gördüm, kurduğum her rüyayı.

Benim heybemde keder, onlarda hayatın neşesi;

Kısıldı sesim, çıkmıyor artık ruhumun nefesi.

​Ağır geliyor bu sessizlik, bu bekleyiş;

Yaşayamadığım hayat, içimde bitmeyen bir serzeniş.

Gözümün önünde akıp giderken yaşıtlarımın baharı,

Benim payıma düşen; sadece kışın ayazı ve kahrı.

​Ağır geliyor sırtımdaki o görünmez yara,

Yaşadıklarım sığmıyor ne akla ne de beyaz bir vara.

Herkes kendi yolunda, ben kendi gölgemde tutsak;

Hangi yana dönsek dert, hangi kapıyı çalsak yasak.

​Ağır geliyor omuzlarımdaki bitmek bilmez yüküm,

Kırıldı kanatlarım, darmadağın oldu mülküm.

Yorgun düşmüş ruhum, bir teselli arıyor gecede;

Düğümleniyor hıçkırıklar, bitmiyor tek bir hecede.

​Öyle işte...

Anlatması zor, taşıması imkânsız bir sızı,

Sanki ben yazmadım, başkaları karaladı bu alın yazısını.

Ağır geliyor ey hayat, bu kadarı fazla kalbe;

Her gün yeni bir keder, her gün yeni bir darbe.