Rastgele…🎨

Çizgiyle konuşurum; çünkü kelimeler her zaman içimdeki derinliği taşımaya yetmez. Renk bana baktıkça ben içime dönerim; uzak sandığım her şey bir anda ruhumun en yakın yerine dokunur. İçimdeyim, dünya karşımda durur ama aramızdaki mesafe bir çizgi kadar ince, bir nefes kadar kırılgandır. Elim titrediğinde bunun korku değil, iç âlemin dışarı sızma hâli olduğunu anlarım. Her renk bir itiraf olur bende; sakladığım ne varsa boyada sesini bulur. Mavi susuşumdur, kırmızı içimde yarım kalmış bir çarpıntı, sarı ise hâlâ vazgeçmeyen bir umudun izi. Çizgi uzar, kıvrılır, kırılır; tıpkı düşüncelerim gibi, çünkü ben hiçbir zaman düz olmayı beceremedim. İç dünyam tek yönlü değildir, karmaşıktır ama her karmaşa kendi ritmini taşır. Buna sanat derler; oysa ben kendimle konuşurum, edebiyat sanırlar; oysa bu suskunluğumun yankısıdır. Ruhumun ince sızısı nağmeye dönüşür, renge değdikçe derinleşir. Yakınlık bazen tek bir renkte saklıdır, uzaklık bir boşlukta; ben ise her defasında o boşluğu çizgiyle doldururum, çünkü eksik kalan her yer benim iç sesimdir...

yaziYORUM✍🏻