Papatya Taçlı Gelin

Papatya yaprakları bir bir döküldü avuçlarıma,

Seviyor dedim... sonra bir sessizlik,

Sevmiyor fısıldadı rüzgâr.

Hiçbiri içime sinmedi aslında;

Sevilip sevilmediğim,

Hep bir bilmeceydi kaderin elinde.

​Umudu kestim...

Karanlık, üstüme boca edilmiş mürekkep gibi aktı,

Siyah benim için zifirinin de ötesinde,

Korkunç gecelerin kabusu,

Aşk ise çok uzak bir hikâyenin

Sahipsiz bir cümlesiydi.

​Tam da böyle bir vakitte geldin.

Yorgun yanımdan içeri sızdın,

Bir ışık gibi, adı konmamış bir iyilik gibi.

Ve sen gelince...

Papatyalar boynuna dolandı sanki,

Başına taç olup kondu

O kırık baharımın üstüne.

​Ben o an anladım:

Seviyor ya da sevmiyor değildi mesele...

​Sen geldin ya...

Papatya taçlı gelinim,

Ömrümün bütün yaraları sustu,

Sessizce ışığına teslim oldum.

ŞAİR ERDEM YILMAZ