Neyleyim

Dost bağından derdim taze gülleri,
Diken olup batar cana, neyleyim?
Yüzüme bal çalan tatlı dilleri,
Ağu katmış tatlı cana, neyleyim?

Yürüdüm hanında, yedim aşından,
Bilemedim ne var, ne yok peşinden.
Vuruldum sırtımdan yoldaş taşından,
Ok saplandı kalpten yana, neyleyim?

Makamı kuranlar sözünden caymış,
Doğruyu söyleyen “delidir” saymış.
Vicdanın tartısı yerinden kaymış,
Merhamet yok benden sana, neyleyim?

Gönül ehli der ki: Dünya bir gölge,
Ne han kalır dosta, ne koca bölge.
Hilebaz oturmuş, hünkâr şu mülke,
Adalet uğramaz bana, neyleyim.