MAZİ

’’ Maziye dalıyor yüreğim ve usul usul akıyor gözyaşlarım… Bizi anlatan her şarkının, her şiirin bize yazıldığını sanıyoruz; oysa her birimiz bir şarkı, bir şiir gibiyiz. Gece çökünce hüzün çöker sanırız; oysa hüzün gecede değil yüreğimizde, bunu geceyle yalnız kaldığımızda anlarız. Bir dostunuzun sizi anlaması yetmiyor çoğu zaman; bir şiirin iliklerinize dokunduğu gibi dokunabilmeli yüreğinize. Geçtiğini sandığımız bir geçmiş var; oysa geçen, dökülen yapraklar gibi bir takvim… Umutlarımız, hayallerimiz ve sevinçlerimiz var gelecekte; oysa biz hep özlemde, hüzünde ve geride… Dünle bugün arasında hiç olmayacak yarınız. Bizi acıtan yokluğunu sandığımız varlık aslında. Unuttuğumuzu sanırız ta ki maziye dalana kadar… Mazi deyince geçmişte kaldı sanırız; oysa mazi olan hayallerimiz, sevinçlerimiz… Ve her şeyi sanmakla kaldık ve canımız en çok sanmakla kaldıklarımızı fark ettiğinde yandı..!’’

                                                                                PERİHAN DÜNDAR