Lotus🪷

Bataklık konuşur, karanlık diliyle;

çamurun içinde yankılanır sessizlik.

Ve orada—

çürüyüşün, kirin bağrında

bir mucize doğar:

Lotus

Ey bataklığın ortasında yanan ışık,

ey karanlığa başkaldıran sessiz ateş!

Her sabah, kirin, pasın içinde

açarsın en saf, diri düşlerinle.

Bakmazsın ardındaki karanlığa;

her sabah umutla

gözlerin göğün katlarında parlar.

Bırakın—

bataklığın karanlık hayaletleri—

dokunmasın düşlerine:

umutlarına,

çocuk hayallerine…

Okusun lotuslar kendi düşlerini,

şarkılar söylesin gökyüzüne,

danslarını savursun göğe.

Yıldızlarla yazılmış kaderinle

her gece onlara varırsın;

bir dua gibi,

bir sır gibi,

sonsuzluk gibi.

Göktengri bekler seni—

zamanın ötesinde,

sabırla yoğrulmuş bir umutla,

aşkla tutulmuş bir nefes gibi.

Ve biz deriz ki:

Ezmeyin!

Ezmeyin bataklıkta açan lotusları.

Çünkü onlar,

karanlığın içindeki anddır;

umudun son kalesi.

Nazlı nazlı yükselirsin;

çamurun elleri uzansa da sana

kir değemez.

Yapraklarında saklı bir gökkuşağı:

her renkte bir direniş,

her damlada bir hayat.

Bataklık ülkesi bakar sana—

kıskanç, hayran, suskun.

Çünkü sen,

onun içinden doğup

ona ait olmayan

tek saf gerçeksin.

Sen göğe aşıksın,

ve gök seni çağırır.

Fısıldar adını:

“En karanlıktan doğar,

en saf olan.”

Ezmeyin

lotusları.🪷