Kuslar…

Kendimi ararken kaybolmayı öğrendim önce; çizgilerin arasında eriyen bir gölge gibi, ne tam burada ne bütünüyle ötede, her harfin kıyısında titreşen bir sessizlikte yürüdüm; zaman, o girift bilmece, içimde kıvrıldıkça kıvrıldı ve her kıvrımında başka bir ben bıraktım geride, çünkü hakikat tek bir yüzle konuşmaz insana, ışığını ancak sabırla bekleyenin yüreğine sızdırır; kalemin ucunda biriken o görünmez ağırlık, kelimelere döküldükçe damla damla huzura dönüştü, her cümle bir yarayı kapattı, her suskunluk yeni bir kapı araladı; anladım ki sanatın içine yol almak, varmak değil, sürekli eksilerek çoğalmakmış, benliğin kabuklarını soyarak özüne yaklaşmakmış; içimdeki karanlık, aydınlanmanın düşmanı değil, onun sessiz eşiymiş meğer, çünkü ışık ancak karanlığın derinliğinde anlam bulur; böylece yazdım, çizdim, bozup yeniden kurdum kendimi, zamanın içinden süzülerek gelen o ince hakikati tutmak için değil, ona layık bir boşluk bırakmak için; ve her seferinde kalem, beni ben olmaktan kurtarıp daha sahici bir şeye dönüştürdü adı konmamış, ama hissedildiğinde insanı tamamlayan bir şeye….