KUŞ BAKIŞI

Bugün bir kafenin duvarında şöyle bir söz okudum:

“Yeterince uzaktan bakıldığında her hayat güzeldir.”

 Öyle değil midir gerçekten? Çok iyi tanıdığımızı sandığımız en yakınlarımız hakkında, iş yerinde şen kahkahalarıyla güne başlayıp hevesle çalışan arkadaşımız hakkında, her gün karşılaştığımız tatlı dilli komşumuz, kahve sohbetini çok sevdiğimiz dostumuz hakkında hep çok şey bildiğimizi zannederiz. Kendimizce iyi tanıyoruzdur onları, görünüşe göre yerindedir keyifleri, şanslıdırlar, güzeldir hayatları…

Bu kibirli zannın altında bazen yaşadığımız zorlukların sadece bizim başımıza geldiği, insanların gülebiliyorlarsa tümden mutlu oldukları, kendilerine iyi gelen uğraşlara vakit ayıranların bütün dertlerden ari olunan farklı bir mertebede bulunduğu fikri yatar.

Ancak, herkesin dünyasında kilitli kapılar ardında yaşadığı zorluklar, taşırken omuzlarını ağrıtan görünmez yükler, çoğu zaman söz etmekten imtina edilen kederler çok iyi gizlenir. Etrafını kuş bakışı izlemek yanıltır beşeri.

İnsanların sadece görünenden ibaret olmadıklarını kavrayabilecek kadar yakından bakmaktır değer vermek. Çok hevesli bir öğretici olan zaman, bunu bilecek olgunluğa eriştirir kimimizi. İyi bir öğrenci olmuşsak biliriz ki “kıymet veren, kıymet görür.” Bencillikte diretense, hep kendi bahçesinin dışındaki gülleri görüp; payına düşen toprağın verimsiz olduğundan, diktiği çiçeklerin bir türlü açmadığından, ilgiye susadığından yakınır. Oysa, o komşu bahçesindeki yediverenler kim bilir kaç fırtınadan sonra yaprak döküp solmuştur. Tohumları yeniden umutla ekilip boy verinceye kadar rengini nasıl da kaybetmiştir bahçe… Su da toprak da herkes için aynıdır, önemli olan yağmura ve yakıcı güneşe rağmen toprağı bıkıp usanmadan sevgi ve ilgiyle beslemektir. Hiçbir hayat yoktur ki bağı bahçesi kendiliğinden yeşersin. 

Gönül bağınızın kıymetini bilecek kadar yakın, yüzünüzün gülmesinden mutluluk duyacak kadar içten, umutlarınızı her daim yeşerten dostluklar dileğiyle…

Nilden Sargut