Kristali bulan genç

           Kristali bulan genç 

Vaktiyle okyanus kenarında yürüyen bir genç vardı. Rüzgârın tuzlu nefesi yüzüne çarpıyor, dalgalar ayaklarının dibinde usul usul kırılıyordu. Kumların arasında parlayan bir kristal buldu. O kristalin içinde hem şifa hem de zehir saklıydı; iyiliğe de kötülüğe de aynı kolaylıkla açılabilen bir sır. Genç durdu. Uzun uzun baktı. Sonra o sırrı iyilik için kullanmaya karar verdi. Hasta bedenlere şifa taşıdı, kırık gönüllere umut serpti, aklına gelen her hayırlı işi sessizce yerine getirdi. Kristal, onun elinde bir silah değil, bir merhamet aracı oldu.

 Bugün biz de o kristalden daha değerli bir şey taşıyoruz: kalbimizi.   O kalp, okyanus kenarındaki kristal gibi iki yüze sahiptir. İçine ne doldurursak, dışarıya onu yansıtır. Kin, kıskançlık, öfke ve çıkar hesabıyla doldurursak, etrafımıza karanlık saçar. Merhamet, sabır, adalet ve sevgiyle doldurursak, ışık olur. Peki biz bu kalbi neyle dolduruyoruz?  

 Günlük telaşın içinde, küçük çıkarların peşinde koşarken, yoksa sessizce iyilik tohumları ekerken mi? Bir sözün, bir bakışın, bir el uzatışın bile kristal kadar güçlü olduğunu unuttuk mu?  

 Kalp, kristalden daha kırılgan ve daha değerlidir. Çünkü o, yalnızca bize ait değildir; taşıdığımız her duygu, her karar, çevremizdeki insanlara da yansır. İyilik için kullanmak, büyük kahramanlıklar gerektirmez bazen. Bir ihtiyacı görmek, bir yarayı fark etmek, bir yalnızlığı paylaşmak yeterlidir. Kötülük ise çoğu zaman tembellikten, umursamazlıktan ve “benim neyime” demekten doğar.O hâlde soruyu yeniden soralım, bu sefer kendimize olur mu taşıdığımız bu kalbi neyle dolduruyoruz ve ne için kullanıyoruz?  İyilik için mi, yoksa kötülük için mi?

 Cevap, dışarıdaki kristalde değil; içimizdeki seçimde saklıdır.