KIRILMANIN ÖTESİ

Hayat bazen yara almaktan ve amansızca mücadele etmekten ibaret görünür fakat gerçek yaşam amacı, insana tam da acının içinde yeniden göz kırpar. Kalbimizde yeşeren umudu keşfettiğimiz mucizevi anda saklıdır her şey.
İnsan zamanla anlıyor; hayat zaten bir fay hattı gibi her an yeni bir kırılmanın eşiğinde ilerlerken... O kırıklarda çiçek açıp açmayacağımıza nihayetinde biz karar veriyoruz.
Nice çıkmaz sokağı aşma kararlılığımız ve dönülmez yollardan dönme cesaretimizle, kalbimizde yer tutmuş tüm sızıya, gözlerde mahsur kalmış her yaşa güçlü bir selam niyetiyle... Eğer fıtratımızda çiçeklenmek varsa, bir şekilde açıyor ve içimizdeki sonsuz potansiyele şahit oluyoruz. Üstelik o kırıkların içinden değil, tam yanından geçiyoruz sessizce... Onları yok saymadan, göz ardı etme arzusu taşımadan, oldukları gibi kabul ederek... Çünkü biliyoruz ki yaralarımızı alelacele kapatma telaşı bizi kendi sessiz fırtınalarımızdan sağ çıkarmayacak. Tam da bu yüzden kırılmışlığın yanından selam vererek geçmek insanın kendine sunabileceği en büyük zafer oluyor.
​Beklenmedik sarsıntılara inat, yine gönülden açan çiçeklerinizi toplayıp gelin.
Bir dolu mesafe ile gidilecek yollarımız var...